travel notes of a sensual monk

εξαρχής

2009-10-04T00:25:00.013+02:00

[χιροζάκου κόρε έντα: μιά μέρα του καλοκαιριού]

ένα συρτάρι λείπει: οι φωτογραφίες
το πένθος, εξαρχής
ανεξήγητα εξαρχής
μόνο η λειτουργία σε σι ελάσσονα του μπαχ στρώνει τη μέρα, στο τέλος της

21.ix.2009 - global climate wake-up call

2009-09-16T10:31:00.006+02:00

JOIN THE GLOBAL CLIMATE WAKE-UP CALL

Time: Monday, September 21 at 06:00 PM
Venue:: Kerameikos Park, Gazi
Place: Κεραμεικός, Athens 11854, Athens, Greece
Host: Neoi Prasinoi

Come along to a wild flash mob that will take place in Gazi park, near the Kerameikos Metro Station. The first part will include as many people as possible will placards and posters that call for action against climate change. In the end, should the weather permit it, there will be an outdoor public showing of an environmental documentary.

Directions:
Gazi Park, Kerameikos Metro Station

[από: http://www.avaaz.org/en/sept21_rsvp/?id=134510 ]

[sutra]

2008-07-29T23:00:00.004+02:00

στην αρχή εκείνος τους καλεί - ή νομίζει
εντέλει αυτοί θα τον διδάξουν

το παιδί - ο χρόνος
παίζει μαζί του
οι τάφοι αναποδογυρίζουν
πετάγονται ζωές και ζώα
μιλάνε με τα χέρια όλοι μαζί
ο λωτός ανθίζει γύρω απ' το παιδί

ίσως το πιό δυνατό πράγμα που είδα φέτος στο φεστιβάλ [μαζί με το τολμηρό και ακριβές ο ουρανός κατακόκκινος των αναγνωστάκη-χατζόπουλου-πιττακή, την εκπληκτική anna laguna, το όνειρο του a midsummer night's dream του britten με την opera de lyon, την ευφρόσυνη γιορτή που έστησε ο κραουνάκης]: sutra του χορογράφου και χορευτή sidi larbi cherkaoui, του γλύπτη anthony gormley, του μουσικού szymon brzoska, με ερμηνευτές κινέζους μοναχούς σαολίν. γιά το -καθόλου προφανές ή αναμενόμενο- δέσιμο όψης, κίνησης και μουσικής, και την συγκίνηση [μέχρι λυγμών] που ξεπηδούσε άγνωστο από πού

[προτιμήσεις]

2009-07-01T15:43:00.006+02:00

- 'societas raffaello sanzio' / romeo castellucci: purgatorio - ήδη η πρώτη σκηνή ήταν καθαρτήριο: ανάμεσα στον παράδεισο μιάς άφαντης παιδικής ηλικίας, και την κόλαση της παντελούς απουσίας επικοινωνίας, παρά την επίφαση των συναισθημάτων. και οι αναβαθμοί του καθαρτηρίου κλιμακώνονταν στις επόμενες 'ρεαλιστικές' σκηνές. οπότε και θα μπορούσαν να λείπουν -αφήνοντάς μας στην κορύφωση: το θύμα να παρηγορεί τον θύτη- οι δύο τελευταίες 'εικαστικές' / 'συμβολικές' σκηνές.

- drog_a_tek: civil war - νομίζω πως η δύναμη των -εξαιρετικών- ήχων υπερέβαινε κατά πολύ αυτήν των εικόνων [μετά την ανησυχαστική αρχή]. που θα μπορούσαν να λείπουν και εντελώς, ή να παραμείνουν αφαιρετικές, υπαινικτικές, υποβλητικές [τσακίζει κόκκαλα η αισθητικά αποτελεσματική, δραστική προβολή μηνυμάτων, πολιτικών ή άλλων]. [δύο, τέλος, ερωτηματικά δεοντολογίας: γιά την αποκλειστική χρήση των -αμετάφραστων- αγγλικών σε ελληνική παραγωγή, και γιά την παραβίαση -από πλευράς των ερμηνευτών- της συνθήκης λειτουργίας του χώρου -ως προς την απαγόρευση του καπνίσματος- ενόσω εξακολουθούν να υπόκεινται σ' αυτήν οι θεατές]

[αναρρωτική]

2008-12-22T17:20:00.014+02:00

_ "παύλα που αναστήθηκε: θαυμαστικό" - από το εκπληκτικό τραγούδι 'ξέχασα να πω ' του χρήστου αλεξόπουλου [στον δίσκο πρώτα βήματα / 2 χρόνια puzzlemusik - με ευχαριστίες στον γιάννη νένε γιά την πρώτη ακρόαση]

_ "εγώ χασομερώ να κινδυνεύω / να ψάχνω και να κρύβομαι /.../ στο γείσο των προχτεσινών / κάτω απ' τη φτερούγα μιάς σφαίρας" - από το ποίημα της κικής δημουλά, 'τα προχτεσινά', στο τρέχον τεύχος του 'εντευκτηρίου' [ή πώς οι ποιητές είναι ακόμη ενίοτε προφήτες]

_ "ο λόγος περιέχει μόνον απαντήσεις, είναι όλος μιά δυνάμει απάντηση. το ερώτημα είναι το χάσμα του, σημαίνει την χρεωκοπία του" - από το κείμενο 'η απελευθέρωση (ή η ανυποληψία) της γνώσης' του γιώργου χειμωνά, τώρα στο βιβλίο του γιώργου βέλτσου, outre tombe (εκδ. πατάκη) [τώρα που άνοιξε το χάσμα και ζήσαμε την χρεοκοπία του μέχρι τούδε λόγου]

[rubbish angels]

2007-01-27T01:50:00.001+02:00

στην τουρκία τους ρακοσυλλέκτες τους λένε 'αγγέλους των σκουπιδιών': όταν όλοι κοιμούνται, αυτοί τριγυρίζουν μες στην πόλη και μαζεύουνε τ΄άχρηστα

ο φίλος μου ο τ. είδε απ' το παράθυρό του έναν κάποιο χάραμα, να ξετρυπώνει ένα βιβλίο: έκατσε και το διάβασε

ασυνόδευτα

2006-10-27T12:57:00.001+02:00

στο αεροπλάνο κάθεται δίπλα μου, 11 χρονών, κι απ' την άλλη μεριά του διαδρόμου η 14χρονη αδελφή του. εκείνη καταγράφει μεθοδικά τους στίχους απ' τα τραγούδια που ακούει στο άιποντ της. αυτός πρώτα διαβάζει τις οδηγίες ενός βίντεογκαιημ, τρώει μόνο τα ψωμάκια απ΄τον δίσκο του και κάτι τρίμματα τυριού απ' τη σαλάτα - παίζει ένα παιχνίδι στο πλαιυσταίησιον του, μετά βγάζει κι αυτός ένα μεγάλο τετράδιο σπιράλ απ' το σακκίδιο του. με χοντρό μαύρο μαρκαδόρο στο κόκκινο εξώφυλλο είναι γραμμένο "ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ: 1. ο θρύλος του λούκιου δέκιου γάιου, 2. ο πόλεμος για την ελευθερία". όλα τα κεφάλαια καλλιγραφημένα με πέννα - τώρα έχει μόνο ένα στυλό, αλλά συνεχίζει ακάθεκτος: τελειώνει το "κεφάλαιο 3 - δεύτερη και τελευταία μάχη" και αρχίζει το "κεφάλαιο 4: περικύκλωση".

ο λούκιος πήρε ένα βέλος απ' τη φαρέτρα του και το έβαλε στο τόξο του. ο αννίβας δέχθηκε το βέλος στο πόδι. ο αννίβας το τράβηξε με δύναμη.

στο λεωφορείο απ' το αεροδρόμιο δυό ασυνόδευτοι ενήλικες [sic] αποφαίνονται:

- καλά, οι αφίξεις είναι δίπλα απ' τις αναχωρήσεις; δεν είναι σε άλλο επίπεδο;
- άσ' τα ρε, ψεύτικα πράματα. αφού κι αυτοί που φτιάξαν το μετρό λένε στα παιδιά τους να μην το παίρνουν

room no. 7 [to heaven]

2005-11-25T23:30:00.002+02:00

πάλι εδώ -αλλ' αλλιώς- πρώτη φορά με χαρά μετά από 10 χρόνια.
stuff to see [kozena & daniels singing handel -fabulous-, sarah kane's phaedra's love -πολύ κακή παράσταση, πήχτρα στον ρεαλισμό [but little would i care by then], araki's retrospective - κάποιες συγκλονιστικές εικόνες, συναρπαστική ανασκόπηση, εξαιρετικό στήσιμο].
and someone to meet [at last].

ten years without k.a.g.

2005-10-08T11:33:00.001+02:00

[τρία ποιήματα του παναγιώτη ιωαννίδη με γενικό τίτλο χαλασμένο ρολόι (k.a.g. 1962-1995). το πρώτο και το τρίτο δημοσιευμένα στην νέα εστία το καλοκαίρι του 2002 – το δεύτερο αδημοσίευτο.]

Η ανατροφή του ποιητή

Μεγάλωσες στα βουνά του Γιοσέμιτη
– παιδί του δάσους, άγριο κι αποφασιστικό
αφέντης σε τόσα στρέμματα γης

βράχια και χώμα, να φροντίζεις τα ζώα
και τις δυο μικρές αδερφές σου
έξι χρόνια απ' τα δώδεκα ώς τα δεκαοχτώ

Σιγά σιγά οι μορφές των γονιών
που μείναν πίσω στην πόλη
σβήνουν όπως τα γράμματα

–κάθε μέρα μια ανάμνηση λιγότερη
μια λέξη ακόμη που είναι μόνο ήχος
γιατί ξέχασες πια πώς τη γράφουν

Έξι χρόνια αρκούν για να φτιάξεις
τη δική σου αλφαβήτα – και να μην την αλλάξεις
ποτέ πια. Αχόρταγος για λέξεις

(κάθε μια κι ένα στραβό ιερογλυφικό
γνωστή φωνή μ' αλλόκοτο ντύσιμο)
στολίζεις χαρτιά με νεογέννητα λόγια

ακουμπισμένα τό 'να δίπλα στ' άλλο – εικόνες
που στριφογύριζαν μες στο μυαλό σου και περίμεναν
χρόνια για να τις πεις μ' εκείνες τις ωραίες

ανορθογραφίες – γεμάτα τα γραφτά σου
που επέμενα κι επέμενα να μου τα στείλεις
– φοβόμουν να μη γίνει ό,τι έγινε

να τα λάβω πια πολύ αργά από άλλους
– και νά 'σαι τώρα ολόκληρος ετούτες
οι ανορθογραφίες που κρατώ κι αφήνω

Κερί αναμμένο

Τούτη την άνοιξη πρώτη μου φορά
κράτησα δυο κεριά στον Επιτάφιο
Εγώ που δεν πολυπιστεύω

όμως εδώ και τρία χρόνια
ανάβω πάντα δυο κεράκια
στα πιο μικρά ξωκκλήσια

Επειδή λέμε η ψυχή τρεμοσβήνει
εγώ τα ανάβω με επίμονη αφέλεια
και προσδοκία πιστού

Ύστερα λέμε – έσβησε
Όμως ποτέ δε θα ξεχάσω
πώς άστραψε το πρόσωπό σου αυστηρό

όταν με είδες κάποια νύχτα να φυσάω
τη φλόγα του κεριού
Του παίρνεις την ψυχή. Ποτέ

να μην το σβήνεις έτσι. Πάντα
με σαλιωμένα δάχτυλα ν' αγγίζεις το φιτίλι
– μες στο χέρι σου

μάζευε τη φλόγα μην
τη σκορπάς στον αέρα
Από τότε προσέχω πάντα

χωρίς να εξηγώ κι ας με πειράζουν
για τούτη την παράξενη φροντίδα. Αξίζει
τον κόπο να βρέχεις τα δάχτυλα

τρυφερά να πιάνεις τη φλόγα
αξίζει τον κόπο
ο ελάχιστος κίνδυνος μήπως καεί

το διστακτικό δειλό σου χέρι
– μήπως σε κάψει μια ψυχή
που –προσωρινά– αποσύρεται

Όμως εχθές πριν κοιμηθώ ξεχάστηκα
φύσηξα τη φλόγα – ο τοίχος πάνω
από το παραπανίσιο μαξιλάρι

πιτσιλίστηκε λειωμένο κερί
Μ' έπιασε τότε ένα παράπονο
Λες ήταν άνθρωπος – και έφταιγα εγώ

Χαλασμένο ρολόι

Δε θα μπορούσα να σε βλέπω να πεθαίνεις–
βολικά μας χώριζε η ζωή
Και δεν κατάφερα ποτέ

να ξεκινήσω πάλι το ρολόι
που ετοιμαζόσουν να πετάξεις
Στις πέντε κι εικοσπέντε κολλημένο τόσα χρόνια

Πρέπει να σου μαζέψω λίγο χώμα
–γη του βουνού και των πόλεων σκόνη–
τόσα χρόνια άθαφτος στη μνήμη

Για να μη λέμε ζει μες στα χαρτιά
Γιατί και τα χαρτιά θα λειώσουνε
και τα ρολόγια θα ξαναγίνουν άμμος

Ίσως μείνουν μόνο
τα λόγια που με αγάπη ή από αγάπη
πρόφεραν χείλη ζεστά

[ευχαριστία]

2009-06-29T12:24:00.003+02:00

ο φίλος μου διαγνώσθηκε με λέμφωμα. ο σύντροφος της φίλης μου έχει καρκίνο στα οστά - ομοίως και η μητέρα άλλης φίλης

ξεμυτίζω ξέπνοος από το σκοτεινιασμένο σπίτι: ο σακατεμένος γείτονας, με τον σπασμένο κορμό και τα στρεβλά πόδια, διασχίζει τον δρόμο με το μπαστούνι του με ίδιο βήμα με μένα

[απορία]

2009-06-29T12:22:00.001+02:00

'θα βρέξει;'
αναρωτιέται προς τον ουρανό
ανασηκωμένη η κάσκα του μοτοσυκλετιστή

[smsmix]

2009-05-25T14:18:00.004+02:00

την σιωπή σου την ακούω μέρες τώρα. μ΄έχει λίγο ξεκάνει αυτή η περιπέτεια: η παραδείσια βουτιά στα βαθιά - ύστερα το απότομο άδειασμα της πισίνας: το βρόντηγμα στον τσιμεντένιο πάτο. αλλά οκ, ας πρόσεχα

[strange but true]

2009-04-29T22:40:00.001+02:00

- ο δρούγκας στην πινακοθήκη
- το πρώτο παγωτό της χρονιάς, παρά τις δροσιές

λεμονάδα

2009-04-05T14:36:00.003+02:00

μόλις έσπασα το ένα από τα πέντε κρυστάλλινα ταγιαρισμένα ποτήρια νερού που κληρονόμησα απ' τη γιαγιά μου: μου μένουν τέσσερα. γιά λίγο, τα φύλαγα στο ντουλάπι. σύντομα όμως αποφάσισα να τα χρησιμοποιώ γιά τον καθημερινό χυμό πορτοκάλι [του εμπορίου]. εκείνη μας σέρβιρε σ' αυτά φρέσκο χυμό πορτοκάλι, δροσερό νεράκι, και, τα καλοκαίρια, σπιτική λεμονάδα, με μπόλικη ζάχαρη αλλά και μυρωδάτα ξινή

ας σπάνε

[λέει ο αφελής]

2009-03-18T21:15:00.004+02:00

- ποιόν λόγο θα είχε ο ομπάμα να επισκεφθεί την ελλάδα; μιά χαρά 'τους κάτσαμε' ώς εδώ - οι τούρκοι είναι το πρόβλημά τους, αυτούς πάει να καλοπιάσει

- ορθώς εξανίστανται όλοι γιά τα θύματα της ένοπλης βίας. μακάρι να συνέβαινε το ίδιο και γιά τα θύματα της εποχούμενης βίας [μόνο γιά την σεβάσμια αρχαιολόγο, και μιά γιαγιά με εγγόνι ακούσαμε τα δυό τελευταία χρόνια. εικάζω ότι ο πραγματικός αριθμός μόνον εντός αθηνών πρέπει να είναι πολλαπλάσιος - όποιος ξεθάψει την σχετική στατιστική, ας ενημερώσει]

- συνεπώς, καλώς να 'διωχθεί' η 'κουκούλα', υπό δύο προϋποθέσεις:

α. να μην χρησιμοποιούνται πια χημικά εναντίον των διαδηλωτών
β. να διώκονται εξίσου όλοι οι οδηγοί που τρομοκρατούν τους πεζούς περνώντας με κόκκινο [εμπειρικός μέσος όρος: ένας ανά φανάρι ανά αλλαγή της ένδειξης]

[η καθημερινή, 'χαμηλή' βία είναι η φωτιά κάτω απ' το καζάνι όπου σιγοβράζουν οι 'εξάρσεις']

[κάλλιο πούρο, παρά gym]

2009-02-25T22:41:00.007+02:00

ο 50άρης κύριος στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου, μιλά στο κινητό του με μισοβγαλμένη κάλτσα, καθώς αλλάζει γιά τo 'πρόγραμμά' του:

- ναι, βγήκα λίγο να καπνίσω ένα πούρο

έχω ακούσει κι έχω ακούσει στον ίδιο χώρο ["είμαι στον δρόμο / στο γραφείο / στο τρόλλεϋ"], αλλά ότι θα ήταν 'ντροπή' το "γυμνάζομαι" μπρος στο πρεστίζ [;] της πουράκλας, δεν το είχα φανταστεί. [λάθος μου]

αεράκι

2009-02-05T17:43:00.007+02:00

σαν αραχνοΰφαντη εσάρπα -λέξη που θα της άρεσε- έν' απαλό αεράκι παίρνει την αλέκα παΐζη και την πάει όπου εκείνη του πει

και το γλυκό -κι ενίοτε σκαμπρόζικο- αεράκι της φωνής, της μορφής της, μας χαϊδεύει κι εμάς

[spampoetry ii]

2009-02-05T18:06:00.003+02:00

Αγαπητέ
Αυτό είναι ένα μεγάλο εργοτάξιο, όπως η πώληση εμπορευμάτων σε πολύ χαμηλές τιμές
Πιστεύω ότι μπορούμε να πάμε εκεί για να δει αν όπως εσείς

Sabrina Li

σπάζοντας τις βιτρίνες

2009-02-05T17:36:00.002+02:00

τι ζητούσε αυτό το μεταλλικό μαύρο ματ κουτί μες στην βουκουρεστίου; 'η πείνα στην αθήνα τον χειμώνα του 1941-1942' έγραφε στο πλάι, και μέσ' από ένα μικρό τζαμάκι έβλεπες -αν άντεχες- ασπρόμαυρες εικόνες σκελετωμένων ζώντων και αποστεωμένων νεκρών

'δεν μπορώ, κουράστηκα' βόγγηξε δίπλα η μεσόκοπος κυρία προς τον απαθώς καρτερικό σύζυγό της, φορτωμένη τις τσάντες των παρακείμενων καταστημάτων ειδών [υπερ]πολυτελείας

[το έργο του γιώργου χατζημιχάλη -ενταγμένο στο εκθεσιακό πρόγραμμα του ε.μ.σ.τ., με την επιμέλεια της δάφνης βιτάλη- εστάθμευσε κατόπιν στην ερμού, και έπεται ανάλογη συνέχεια]

[πλησιάζοντας την επέτειο]

2009-01-20T22:09:00.003+02:00

Ο Λόγος γεννήθηκε γιά να αναβάλλει διαρκώς την Πράξη. Την αναβάλλει επειδή δεν γνωρίζει ποιά μπορεί να έιναι αυτή η Πράξη, δεν γνωρίζει αν υπάρχει πράξη που θα πάρει την θέση του [...]. Οι μεγάλες πράξεις, οι μεγάλες Επαναστάσεις θα συμβαίνουν πάντοτε όταν κάποιος λόγος πεθαίνει.

[γιώργος χειμωνάς, 'γιώργου βέλτσου, autodafe: μιά ανάγνωση'[τα όνειρα της αϋπνίας, πλέθρον, 1994]. διαβασμένο ξανά στο outre tombe του γ. βέλτσου. η αρχική μορφή της φωτογραφίας, από εδώ]

'ciao' / yen tan & 'better things' / duane hopkins

2008-09-19T14:30:00.007+02:00

μιά καλή έναρξη στις φετινές 'νύχτες πρεμιέρας'

το ciao του yen tan αποδεικνύει πως, με απλώς επαρκείς ηθοποιούς και προσεκτική φωτογραφία -γιά να μην κραυγάζουν οι αδυναμίες της ψηφιακής εικόνας- μπορείς να κάνεις μιά στέρεη, συγκινητική χωρίς να γίνεται μελό, καλή ταινία - αρκεί να έχεις ένα σφιχτό, καλοφτιαγμένο, σχετικά πρωτότυπο, αλλ' όχι τραβηγμένο, σενάριο, με σαφείς προθέσεις, και να μην ξεχνάς πως ο κινηματογράφος είναι πρωτίστως κινούμενες εικόνες. οι αρετές του σεναρίου ήταν πασιφανείς - θα επιμείνω μόνο λίγο στην σημασία της εικόνας ως του βασικού μέσου να αφηγηθείς και να υπαινιχθείς, που δεν λησμόνησε -όπως πλείστοι όσοι ανεξάρτητοι αμερικανοί- ο γιέν ταν: π.χ. στην κορύφωση του έργου, με το βιντεάκι του θανόντος να τραγουδά, ή στά τελικά πλάνα της ταινίας

[ανεκδοτολογικά, έχουν πολύ ενδιαφέρον οι σημειώσεις του σκηνοθέτη γιά την καταγωγή της ταινίας, και τα γυρίσματα..]

το better things, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του duane hopkins, την περίμενα πώς και τι. πέφτοντας τυχαία πάνω στο field [πάλι στις 'νύχτες πρεμιέρας', το 2002;], είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό: ασυνήθιστα 'απλή' φωτογραφία, λιγοστές λέξεις, η ανεξήγητη [;] παιδική βία. το love me or leave me alone, αργότερα, στα ίδια χνάρια, αν και λιγότερο δυνατό. δυστυχώς, δεν νομίζω πως αυτός ο κινηματογραφικός του τρόπος -κοφτό μοντάζ, σχεδόν ακίνητη κάμερα, συχνότατα ακίνητοι ηθοποιοί- κατάφερε να λειτουργήσει με την ίδια επιτυχία και στο μεγάλο μήκος. υπάρχει πάντα η ενδιαφέρουσα ματιά - που έχει όμως ήδη αρχίσει να διαβρώνεται από ολισθήματα στην καλλιγραφία [π.χ. τα χελιδονάκια στο πιάτο με τα ψίχουλα, μετά την λέξη "αγάπη"]. όμως ο χειρισμός του χρόνου -ας θυμηθούμε τον μάστορα ταρκόφσκι, αλλά και τον 'πρόγονο' του hopkins, terence davies- μου μοιάζει προβληματικός: ο τόσος κατατεμαχισμός του εξαφανίζει τον οιονδήποτε ρυθμό, υποβιβάζοντας την ταινία σε μιάν ασπόνδυλη σειρά από ωραία πλάνα, και ενίοτε ενδιαφέροντες συνειρμούς

[αι συνέπειαι της προηγουμένης αναρτήσεως]

2008-03-08T18:10:00.004+02:00

και κατέβασα ξανά τον μαβίλη και τον καρυωτάκη
[κι έβαλα φρέσκα δίπλα τους το νόημα της λαϊνά και τη ραγδαία επιδείνωση του θανάση χειμωνά]

[γιά την λένα πλάτωνος ii]

2008-03-08T21:27:00.007+02:00

τα δώρα δεν δωρίζονται - αλλά καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω. ο greek gay lolita μου έστειλε αυτό το δώρο, που μ' έκλεισε μέσα μιά ώρα παρόλη τη λιακάδα, κολλημένο στο πισί

τι να πρωτοθαυμάσεις: τη λένα πλάτωνος την ίδια, που, πέρα απ' τη μουσική της, με λίγα λόγια βάζει μπόλικα δύσκολα πράγματα στη θέση τους, χωρίς να χαϊδεύει αλλά και χωρίς να επαίρεται; την έλλη πασπαλά που αίφνης αποκαλύπτεται ως η απολύτως ιδανική ερμηνεύτριά της; την σεμνότητα και τον επαγγελματισμό της οικοδέσποινας, λιλάντας λυκιαρδοπούλου; την απολύτως κατάλληλη, μετρημένη σκηνοθεσία του σ.ζερβάκη και τους φωτισμούς του γ.καραγεωργόπουλου [ας θυμηθούμε ότι βρισκόμεθα εν μέσω απολύτου eightίλας - παρόλο που η ερτ δεν μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει γιά την χρονολογία προβολής, εικάζω από τα λεγόμενα ότι είναι περί το 1983]; μ' αυτά και μ' αυτά, ακόμα και ο χορός της δόνης μιχαηλίδου μοιάζει ανώδυνος μάλλον παρά κιτς

να σημειώσω τρεις ευχές, συνειρμικά:

. να κυκλοφορήσει σε dvd ή/και cd το μουσικό περιεχόμενο αυτής της 'πρόβας' [ενδεχομένως μαζί και μ' άλλα 'σκόρπια' της λένας πλάτωνος; βλ. σαββόπουλο κ.λπ.]
. να ξανακούσουμε [ίσως αυτό το καλοκαίρι;] την έλλη πασπαλά να τραγουδάει πλάτωνος
. να γίνει το 'φεστιβάλ αθηνών', και πέρα απ' το καλοκαίρι, πυρήνας έρευνας και συνεργασιών, όπως ήταν το 'τρίτο' επί χατζιδάκι

[ποιητική ισημερία]

2008-03-21T00:10:00.004+02:00

αν και έχω ήδη περάσει -ξαναθαυμάζοντας- στον καρυωτάκη, ολίγος 'άγνωστος' μαβίλης - από την έκδοση σε επιμέλεια του αείμνηστου γιώργου αλισανδράτου, από το ίδρυμα ελένης και κώστα ουράνη [και την μονοτυπία του σπύρου λένη]

'ς όλο τ΄ άπειρο μ' άγρια βασιλεύει
μέδουσας κεφαλή πάνοπλη μοίρα -
'ς της πίκρας την πεντάμαυρη πλημμύρα
μόνη η ομορφιά γιά λίγο αντιπαλεύει.

[από το σοννέττο του 1898, 'άλκης παλαμάς']

στο φως σου σταματώντας μιά γαλήνη
θα ξαναβρούνε οι λογισμοί μου οι πλάνοι,
και της απελπισιάς τ' άυπνο καπλάνι
γιά λίγο τ' άγριο νύχι θ' απαλύνει.

[από το σοννέττο του 1910, 'ανάξιο α''.

και από το προτελευταίο του σοννέττο, γραμμένο το 1911, έναν χρόνο πριν σκοτωθεί σ' άλλον έναν πόλεμο απ' αυτούς όπου συνήθιζε να σπεύδει, και τον ίδιο χρόνο που εκφωνεί τον περίφημό του λόγο γιά το γλωσσικό ζήτημα στη βουλή - πρώτη αγόρευση του βουλευτού κερκύρας [που σοφά περιλαμβάνει ο αλισανδράτος σε παράρτημα]. εκεί και το περίφημο 'χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι', αλλά και το πάντα επίκαιρο 'εθνικόν συνέδριον ως το ημέτερον συντάττει μεν θεσμούς και νόμους, αλλά παρέχει και εις τας συγχρόνους και τας επερχομένας γενεάς και εις την λοιπήν ανθρωπότητα μίαν εικόνα του πολιτισμού κατά την στιγμήν ταύτη εν τω έθνει'...

από το ουλτραμοντέρνο 'φάληρο', λοιπόν:]

είχε όλα της τα μάγια η νύχτα - μόνη
εσύ έλειπες. αργά κινάω να φύγω,
μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
αυτοκίνητο να γοργοζυγόνη.

μ' ελπίδα σταματάω, να το, πλακόνει.
παραμερίζουν οι άλλοι. άσειστος μπήγω
τη ματιά μου στα μάτια σου. άλλο λίγο
ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει.

...

του θανάτου δε μ' έπιασαν τρομάρες -
γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες
να συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.

[φάσγανο]

2008-02-07T09:59:00.001+02:00

το μάτι κι αν θαμπώνεται,
μα κι η ψυχή δειλιάζει,
γυρτός ο ήλιος, φάσγανο,
πύρινον αίμα στάζει

και ξεψυχούνε γίγαντες
λαχταρισμένοι ομπρός του,
τα σύννεφα, που τά 'δεσε
με τ' οργισμένο φως του

ολίγος σολωμίζων μαλακάσης. δεν ξέρω γιατί με τάραξε κάπως το τραγουδάκι αυτό. ίσως να φταίει η ομηρική μάχαιρα: το φάσγανον. και το καλβικά οργισμένο φως του ήλιου

['τραγούδια της λίμνης'/6, μ.μαλακάσης, τα μεσολογγίτικα [επιμ. γ.π.σαββίδης], εκδ. 'ερμής']