Sunday, October 08, 2006

επώδινες απελευθερώσεις



τι είναι αυτό που κάνει μια ταινία να καθηλώνει στα καθίσματά τους τέσσερεις θεατές μέχρι το τέλος των τίτλων; κι ύστερα να τους κρατά έξω στην υγρασία -καθέναν στριμωγμένο από την ίδια ταινία σ' άλλη γωνία: εκεί που πονάει περισσότερο- να διαφωνούν θαυμάζοντας και δυσφορώντας; είναι η ηρωίδα αλαζών, ή παλεύει με νύχια και με δόντια να ενηλικιωθεί [να επιβιώσει ψυχικά]; ποιός είναι τελικά ο [πιό] τρελλός της ιστορίας;

μια ταινία όπου δεν υπάρχει κανένας χαρακτήρας αμιγώς 'θετικός' - όχι απλώς με την έννοια πως όλοι έχουμε και τ' αδύναμα σημεία μας, αλλά με χαρακτηριστικά που επιπόλαια -δηλαδή αμυντικά- θ' αποδίδαμε μόνον σ' ένα 'τέρας'. ένα τολμηρό μείγμα φάρσας και τραγωδίας [rewards repeated viewing - που θα λέγανε κι οι άγγλοι], με σχήμα μύθου -ήδη απ' τον τίτλο της: ρηγάδες και ντάμα- και όψη ρεαλιστική, με πλήθος συμβολικών ονομάτων [ισμαήλ και άβελ, άριελ, πρόσπερος και κάλιμπαν], σκηνές που εύκολα διερωτάσαι αν είναι 'πραγματικές' ή 'όνειρα'. ένας ευφρόσυνος εφιάλτης για το τυραννικό και γόνιμο χάος των οικογενειακών σχέσεων [κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την παιδική του ηλικία - κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει τα λάθη πλάθοντας την παιδική ηλικία ενός άλλου: όλοι είμαστε 'έγκλειστοι κατόπιν αιτήσεως τρίτου' - και κάθε απελευθέρωση είναι επώδινη]. μ' έναν αριστοτεχνικό 'επίλογο', ανάμεσα σ' έναν μη[;]-πατέρα κι ένα παιδί, όπου η κάμερα κι η ηθοποιία εξαφανίζουν κάθε βάσιμη υποψία διδακτισμού.



'πάντα όλοι έχουμε δίκιο, αλλά έχουμε πάντα και λίγο άδικο. κι είναι απαραίτητο να έχουμε και λίγο άδικο, γιατί μόνο τότε η ζωή γίνεται απρόβλεπτη, παράξενη'.

2 Comments:

Anonymous greekgaylolita said...

We're after the same rainbow's end
waiting 'round the bend
my huckleberry friend
Bασιλιαδες.Kαι Bασιλισσες εξισου..

09 October, 2006 11:09  
Blogger sensualmonk said...

[and it was full only the other night...]

09 October, 2006 21:56  

Post a Comment

<< Home