Tuesday, February 28, 2006

αύριο



κι αύριο ο ήλιος ξανά θα λάμψει
και στο δρόμο που θα πάρω
ξανά θα μας ενώσει, ευτυχισμένοι εμείς
σ' αυτή τη γη που ήλιου φως ανασαίνει...

και στην ακτή, στη μεγάλη ακτή με τα γαλάζια κύματα
θα κατεβούμε ήσυχα κι αργά
μες στα μάτια βουβά θα κοιταχτούμε
κι η ησυχία της ευτυχίας θα μας σκεπάσει


[richard strauss / john henry mackay, morgen - με την barbara bonney, και τον malcolm martineau στο πιάνο - στην αρχική πιο ανάλαφρη -και αρμόζουσα ίσως- εκδοχή του τραγουδιού που χορογράφησε ο δημήτρης παπαϊωάννου ως 'τραγούδι 99' στην ανθρώπινη δίψα [jessye norman, leipzig gewandhaus orchester / kurt masur], και ξαναπεριέλαβε -πάντα με τους εκπληκτικούς γιάννη γιαπλέ και νίκο δραγώνα- στο για πάντα - περιμένοντας το νέο του έργο - ως ανάμνηση ως ευχή ως καλημέρα: εις εαυτόν και φίλους]

3 Comments:

Blogger αμβρόσιος said...

μαθαίνω ότι χτίζεται όμορφα , με όμορφους ανθρώπους και στέρεα υλικά η νέα του δουλειά.

28 February, 2006 17:55  
Blogger northaura said...

με πονεμένα μάτια ξυφύλισα το μπλογκ σου και είναι δίπλα μου η σάρα κέην ξαφνικά

02 March, 2006 18:17  
Blogger sensualmonk said...

το φιλμάκι της ίσως;

03 March, 2006 08:35  

Post a Comment

<< Home