you are the light

jens lekman @ μικρό μουσικό θέατρο, αθήνα, 19.xi.2005
ή: πες [τους] το μ' ένα γιουκαλίλι



pondering the tracklists... λοιπόν:


"επειδή εδώ είναι η χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, μπορείτε να ψηφίσετε: θέλετε ένα ήσυχο σετ μ' εμένα και το γιουκαλίλι μου; ή ένα σετ για να χορέψετε;" - μάλλον και τα δύο (όπερ και εγένετο)





our romeo: serenade on the stairs


ukulele & ipodorchestra / beer & H2O


private f-word (in public)



δε βγήκαν τα φαντάσματα πίσω απ' τους σκοτεινούς εγκαταλελειμμένους κήπους της βεΐκου, κι ούτε κι ένα χαμόγελο από την εντυπωσιακή αστυνομικό: βγήκε όμως ο jens lekman, αφού πρώτα ήπιε την μπύρα του ανάμεσά μας, και συνεχάρη με ανυπόκριτη θερμότητα τον κουτσούνο [this is a rare term of endearment] και το μπομπινόφωνο των "occasional flickers" που προηγήθηκαν.
οι ωραίοι δίσκοι του δεν με είχαν προετοιμάσει γι' αυτό: πρώτα πρώτα, για την υπέροχη ποιότητα της ζωντανής φωνής - ύστερα την ευφυία, τη γλυκύτητα, και αυτό το σκανδιναβικά αυτοπροστατευτικό χιούμορ των στίχων του που "πέρναγαν κάτω" με θαυμάσια αμεσότητα, το εφηβικό χαμόγελο - αμηχανία και καμάρι μαζί. αφού τελείωσε και με τα encores, υποσχέθηκε να τραγουδήσει κατ' ιδίαν σε όποιον του το ζητήσει. κι ούτε που παραπονέθηκε όταν "εξαναγκάστηκε" να τραγουδήσει το "f-word" επί σκηνής "κατ' ιδίαν" και στα γόνατα.

[thanx, τ.!]