Thursday, March 13, 2008

[το κακό [και όχι μόνο]]



ετοιμαζόμουνα να γράψω: 'τώρα ξέρω ποιός είναι -γιά φέτος τουλάχιστον- ο καλός αμερικάνικος κινηματογράφος - αφήνοντας την ιδιότυπη περίπτωση του todd haynes απ' έξω'. αλλ' ευτυχώς δεν χρειάζεται πάντα να διαλέγουμε την κική ή την κοκό

ωστόσο, περιοριζόμενοι και μόνο στο 'κακό', κεντρικό θέμα του no country for old men [και να συγχαρούμε γι' άλλη μιά φορά την εταιρεία διανομής γιά την ανεκδιήγητη μετάφραση: παρερμηνεία του δεν είναι τόπος τούτος γιά τους γέρους; λιγότερο μακρυνάρι; πιό πιασάρικια; [no prizes]] των cohen, νομίζω πως ο paul thomas anderson τους βάζει στα γυαλιά με το there will be blood. εδώ συνεχής τονισμός αποχρώσεων, μεταπτώσεων, συνθετότητας όλων των χαρακτήρων [το 'κακό' βγαίνει ενίοτε μέσ' απ' τον καθένα [μας]] - εκεί, καρτουνίστικες συμπεριφορές -όσο κι αν ήταν εντυπωσιακός ο javier bardem- αλλά χωρίς έστω το τερατώδες, [αυτο]σαρκαστικό ένδυμα του tarantino ή του oliver stone [ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποια ειρωνεία υπήρχε κι εδώ -κυρίως στην ερμηνεία του tommy lee jones- παρέμενε αρκούντως αδιόρατη], και ανεξήγητα -βάσει όσων έχουν προηγηθεί με τους κοέν- αδιάφορη έως κακή κινηματογραφία [τι ήταν, π.χ., αυτό το τετριμμένο μοντάζ: μπούστο ανδρός που περπατάει-μπόττες-μπούστο;! ή το ξεκούρδισμα ρυθμού προς το τέλος, για να 'βγει' το βιβλίο;] στους μεν, εντυπωσιασμός που κυλά - στον δε, καθήλωση κατά τη διάρκεια, και σκέψη μετά. [καμμία σύγκριση, επίσης, στην συνολική ποιότητα ερμηνειών, φωτογραφίας, μοντάζ, κ.ο.κ..]

μπορώ να εικάσω -χαιρεκακώντας- την λογική των όσκαρ ['ας σαρώσουν τα τρελλούτσικα αδέλφια που μας δείχνουν επιτέλους -τι θέλαμε και τους δίναμε γιά 'κείνο το fargo;!- ότι το κακό εισάγεται απ' το μεξικό, ενώ εμάς τους αμερικανούς, είτε μας έχει ξεπεράσει η εποχή, είτε είμαστε απλώς αθώοι φτωχομαλάκες'], αλλ' ως συνήθως, μου διαφεύγει η λογική των διθυραμβικών κριτικών

declaration of conflicts of interest: έχω δει όλες τις ταινίες του π.τ.άντερσον -και μου έχουν αρέσει όλες- ενώ των κοέν μου έχουν ξεφύγει κάμποσες

Labels:

5 Comments:

Blogger ναυτίλος said...

Έχεις απόλυτο δίκιο όσον αφορά στην ταινία των Κοεν .Βρήκα τους χαρακτήρες πολύ σχηματικούς. Αντίθετα με την ταινία "θα χυθεί αίμα" (αν και θα προτιμούσα τον τίτλο του βιβλίου του Σίνκλαιρ : Oil )όπου υπήρξε η θαυμάσια σκιαγράφηση του στυγνού καπιταλιστή μέχρι κεραίας .Μια ταινία που χωρίς να έχει την παιγνιώδη και ευφυέστατη δομή του "πολίτη Καίην" επικεντρώθηκε στην προσωπικότητα του "ήρωά" της . "Έσκαψε" τόσο βαθιά μέσα του και "άντλησε" κάθε πτυχή του χαρακτήρα του που στο τέλος τον "εξάντλησε"...

14 March, 2008 17:34  
Blogger sensualmonk said...

[...καπιταλιστή και όχι μόνο... δες και την μορφή του ψευταράκου ιεροκήρυκα -είναι άραγε αυτός λιγότερο 'βλαβερός'; και σε τι βαθμό συνοδοιπόρος του 'καπιταλιστή';...- ... το πόσο συχνά συνάπτονται -ή επιχειρούνται- οικογενειακοί δεσμοί εκ του μη όντος, και πώς εντέλει βίαια λύονται... και άλλα πολλά και δύσκολα απομονώσιμα και διατυπώσιμα [ευτυχώς :-)]]

15 March, 2008 15:38  
Anonymous june de bonde said...

ο p.t. φερνει παλι πισω στις ταινιες το σημαντικο, το σεναριο, την σκηνοθεσια, το sublime μυνημα,
σε οσους ειχαν πιστεψει σε ενα hard eight.

16 March, 2008 07:34  
Blogger sensualmonk said...

[το οποίο -'hard eight'- μας είχε προσφέρει η ελληνική τηλεόραση επί εποχής 'magnolia'! εκεί το είχα δει κι εγώ, ομολογώ :-)

υ.γ.: ενδιαφέρον nick ;-) [απολύτως κρυπτικόν - δι' εμέ]]

16 March, 2008 18:34  
Blogger Eva Eksarhou said...

Δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε στο σύνολο της η ταινία There will be blood. Με εντυπωσίασε η αρχή(εξαιρετική) αλλά απ' την σκηνή του γάμου και μετά με απογοήτευσε (πολύ). Ως και ο χαρακτήρας του Daniel Day-Lewis έγινε κλισέ.

Θεωρώ την ταινία των Coen πιο έντιμη στις προθέσεις της και πιο consistent throughout, απ' το There will be blood.

Ο Dylan παραμένει η καλύτερη αμερικάνικη ταινία που είδα φέτος.

18 March, 2008 14:23  

Post a Comment

<< Home