Thursday, February 07, 2008

[φάσγανο]

το μάτι κι αν θαμπώνεται,
μα κι η ψυχή δειλιάζει,
γυρτός ο ήλιος, φάσγανο,
πύρινον αίμα στάζει

και ξεψυχούνε γίγαντες
λαχταρισμένοι ομπρός του,
τα σύννεφα, που τά 'δεσε
με τ' οργισμένο φως του


ολίγος σολωμίζων μαλακάσης. δεν ξέρω γιατί με τάραξε κάπως το τραγουδάκι αυτό. ίσως να φταίει η ομηρική μάχαιρα: το φάσγανον. και το καλβικά οργισμένο φως του ήλιου

['τραγούδια της λίμνης'/6, μ.μαλακάσης, τα μεσολογγίτικα [επιμ. γ.π.σαββίδης], εκδ. 'ερμής']

Labels: ,

1 Comments:

Blogger Φαίδρα φις said...

εύχομαι να τύχει παρεμφερούς "ταραχής" εκ μέρους σας, το παρακάτω-όχι ιδιαιτέρως οργισμένο,είναι αλήθεια...-και νοθευμένο ελάχιστα με Μπωντλαίρ, απόσπασμα, από το ποίημά μου "πένθος διαχυτικό"...
"[...]ήμουν εδώ,εγώ,Άδης σαν από χρησμό παραχωρημένος,
σαν από ύποπτη μαντεία ακυρωμένος
έγνεφα από τη "νάρκη" μου φως με το σώμα στο πέλαγος το νυχτερινό...
όμως με την ιδιότητα της "διάχυσης" μου ανταπέδοσε το νεύμα...
και ενώ μειδιούσε φαεινότερο, μέσα μου μήδιζε λίγο λίγο του σκούρο του και γινόμουν πιο μπλαβός από το βυθό του...[...]
[...]και συνέχιζα να γλείφω από το πάτωμα τον πόνο
εκεί τον άφησες να στάξει...
θανάσιμος...
αργά...αθόρυβα...

ακούστηκε μόνο μία ανάσα
μάλλον θα ήταν του αποχαιρετισμού μου...
κακό ακρόαμα
σαν από ευτελές κέρμα που
"συγκρούεται" με τον παρθενικό υμένα του πιο λειψού ονείρου,διστακτικό και δειλό ως προς τη διακόρρευση...[...]"

07 February, 2008 12:48  

Post a Comment

<< Home