[ενθύμιον της απερισκεψίας μου]

καλοκαίρι του 1976 [στην ασπρόμαυρη το μεσημέρι με κλειστά πατζούρια ο κατ' επανάληψιν αναιδής θρίαμβος του mark spitz, τα παγερά βεγγαλικά της comaneci] τα μεγαλύτερα αγόρια στην αλάνα παίζαν 'ολυμπιακούς' κι εγώ στην απόξω ως μικρός. θεατής του 'ακοντίου' χολωμένος δεν άκουγα που μου φωνάζαν κι έφαγα το καλάμι κάτω από το φρύδι. αίματα κακό πάψαν το παιχνίδι και με σούρανε στο σπίτι θορυβημένες μανάδες να φωνάζουνε οξυζενέ και μερκουροχρώμ. εγώ μάλλον περήφανος γιά το μετάλλιο αυτό [και ασυγκίνητος θαρρώ που παρατρίχα γλίτωσε το μάτι μου]. το σημαδάκι εκεί ενθύμιο δε φεύγει

[με ευχαριστίες προς την εύα εξάρχου γιά την πρόσκληση - που μεταβιβάζω προς: m. hulot, a_live, prospero, rainman, βλέμμα, διαστάσεις]