[but while we 're on the subject...

...of artists' fabulous faces:]



i've always felt giacometti's to be amongst the fabulousest

i do think beckett is fabulous

- especially his face

[quoth anne carson, in conversation]

narrator

memory tube
[or: overwhelmed - or: memory burn
[anne carson, autobiography of red]]

the next station is [the canal, the bookshop, crowds on week-ends, g&t's after x-mas lunch till late] the next station is [i think there was a bus to j's place i once took from here] the next station is [sunny cafes, the bookshop] the next station is [ah yes i turn and look at it] sorry for this delay; this is due to a number of trains ahead of us approaching the next station [bagels and cakes on friday night, the 28 bus to j.'s place] mind the gap [mind the memory gap]

we had drunk and dined / half of the night

'mind the gap' [or just cross it]

outline of

orange juice in bed
now we are equal

c.'s organic hanging gardens


practice makes perfect

επί 1 χρόνο μετά το θάνατο της γυναίκας του, ο αράκι φωτογράφιζε τα (μαυρόασπρα) σύννεφα απ΄την βεράντα του σπιτιού τους

και μιά αυτοπροσωπογραφία του πάνω στο ξύλο της κουζίνας που χρησιμοποιούσε η γυναίκα του - και η βεράντα τους -όπου την είχε φωτογραφίσει αμέτρητες φορές- έρημη μετά το θάνατό της. λίγο πριν το τέλος, της πήγε στο νοσοκομείο δυο κλωνιά λουλούδια που δεν είχαν ανθίσει ακόμα: το πρώτο άνοιξε τη στιγμή που εκείνη πέθανε. όταν γύρισε σπίτι, η γάτα τους περίμενε μες στο διαμέρισμα, γύρναγε άσκοπα. ώσπου ξαφνικά πήδησε στη βεράντα - "σαν να μου έλεγε: μην κάθεσαι, κουνήσου!".


τα λουλούδια


σ' ένα μπαρ, λέει σε μια πουτάνα: "σκέψου όλη τη δυστυχία της ζωής σου: με το κλικ της μηχανής μου, θα σ' την κλέψω, θα φύγει."


tokyo nude

leaning slightly on you

way out into the biting cold / way in to a new warmth




παλιά λημέρια : διάλεξε κάτι


warming up time


κοίτα τι ωραίο

"reclaim love" - or "acclaim"? [i think we did both]

room no. 7 [to heaven]

πάλι εδώ -αλλ' αλλιώς- πρώτη φορά με χαρά μετά από 10 χρόνια.
stuff to see [kozena & daniels singing handel -fabulous-, sarah kane's phaedra's love -πολύ κακή παράσταση, πήχτρα στον ρεαλισμό [but little would i care by then], araki's retrospective - κάποιες συγκλονιστικές εικόνες, συναρπαστική ανασκόπηση, εξαιρετικό στήσιμο].
and someone to meet [at last].

προεόρτια δώρα

[φωτογραφία του duane michals]

the leaping + four - γλυκές μουσικές του θοδωρή για την αρχή της εβδομάδας και για τις γιορτές: αυτές -τις δικές του- που θέλει να γιορτάσει ο καθένας. και ως προετοιμασία για τις επόμενες συναντήσεις που χαμογελώντας θα μας χαρίσει η τύχη

doob, baby...

DOOB!

you are the light

jens lekman @ μικρό μουσικό θέατρο, αθήνα, 19.xi.2005
ή: πες [τους] το μ' ένα γιουκαλίλι



pondering the tracklists... λοιπόν:


"επειδή εδώ είναι η χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, μπορείτε να ψηφίσετε: θέλετε ένα ήσυχο σετ μ' εμένα και το γιουκαλίλι μου; ή ένα σετ για να χορέψετε;" - μάλλον και τα δύο (όπερ και εγένετο)





our romeo: serenade on the stairs


ukulele & ipodorchestra / beer & H2O


private f-word (in public)



δε βγήκαν τα φαντάσματα πίσω απ' τους σκοτεινούς εγκαταλελειμμένους κήπους της βεΐκου, κι ούτε κι ένα χαμόγελο από την εντυπωσιακή αστυνομικό: βγήκε όμως ο jens lekman, αφού πρώτα ήπιε την μπύρα του ανάμεσά μας, και συνεχάρη με ανυπόκριτη θερμότητα τον κουτσούνο [this is a rare term of endearment] και το μπομπινόφωνο των "occasional flickers" που προηγήθηκαν.
οι ωραίοι δίσκοι του δεν με είχαν προετοιμάσει γι' αυτό: πρώτα πρώτα, για την υπέροχη ποιότητα της ζωντανής φωνής - ύστερα την ευφυία, τη γλυκύτητα, και αυτό το σκανδιναβικά αυτοπροστατευτικό χιούμορ των στίχων του που "πέρναγαν κάτω" με θαυμάσια αμεσότητα, το εφηβικό χαμόγελο - αμηχανία και καμάρι μαζί. αφού τελείωσε και με τα encores, υποσχέθηκε να τραγουδήσει κατ' ιδίαν σε όποιον του το ζητήσει. κι ούτε που παραπονέθηκε όταν "εξαναγκάστηκε" να τραγουδήσει το "f-word" επί σκηνής "κατ' ιδίαν" και στα γόνατα.

[thanx, τ.!]

άλλη μια νύχτα

ίδια ομορφιά

πρωινό [a quasi cut-up: a trifle]

κοιμάμαι τα χαράματα ξυπνώ το μεσημέρι γκρίζο μεσημέρι. γύρω γύρω απ' το δωμάτιο βρέχει. μέρα για νυχτερινά του σοπέν με τον ρούμπινσταϊν απ' το '30, κυανοπώγωνα του μπάρτοκ με τις αφόρητα ερωτικές φωνές του μπέρρυ και της λούντβιχ υπό τον κέρτες -με κολλημένο στην αρχή τον πρόλογο από την ηχογράφηση του χάιτινκ-, "the organ" και "pluramon feat. julee cruise", ίσως και λίγη φρέσκια madonna για τις δουλειές ή το ντους (δεν ξέρω αν θα αντέξω σήμερα το αερικό)

τώρα νοιώθω λιγότερο γελοίος, αποδεχόμενος ότι αγαπώ τρομερά την ομορφιά και από αυτή την αγάπη πεθαίνω. πάντα με έθελγε η ελαφρώς τετριμμένη γοητεία της έκπληξης

κάνε τη ζήλεια σου έμπνευση

[κατά το "κάνε το δάκρυ σου χαρά" - με την μαίρη λίντα, εννοείται!]




robert lepage - the dragon's trilogy

[last seen -by some lucky bastards!- in manchester, 11-13.xi.2005]:

"robert lepage [που τον πρωτοείδαμε -ως ηθοποιό το 1989- στον ιησού του μονρεάλ του ντενύ αρκάν] is probably the greatest theatrical visionary in the world today and this legendary production, first seen in the uk in 1987, and then again in 1991, is the masterpiece that established his reputation. spanning seventy-five years, seven time zones, six hours and three intermissions, this epic performance conjures up an orient invented in the minds of two young girls. characters emerge, vanish and reappear like an extended network of roads and rail tracks – their stories played out through the symbolism and colour of the dragons in a game of mah jong. this unmissable masterpiece, from lepage’s own production company, is a once in a lifetime experience."

μήπως μας ακούει ο κ. λούκος;

thanx, θ.

or: the beauty of sans-serifs

the minute i dropped out, i could stop taking the required classes that didn't interest me and begin dropping in on the ones that looked far more interesting

much of what i stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on

you can't connect the dots looking forward. you can only connect them looking backwards, so you have to trust that the dots will somehow connect in your future

i'd been rejected but i was still in love. and so i decided to start over

if you haven't found it yet, keep looking, and don't settle

"if you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right"

remembering that you are going to die is the best way i know to avoid the trap of thinking you have something to lose. you are already naked. there is no reason not to follow your heart

death is very likely [to be] the single best invention of life

your time is limited, so don't waste it living someone else's life

don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice, heart and intuition. [these three] somehow already know what you truly want to become. everything else is secondary

stay hungry, stay foolish


μιλά ο steve jobs -of "apple" fame- και ουχί εκ του ασφαλούς, μιας και όντως διαγνώσθηκε πρόσφατα με καρκίνο του παγκρέατος(και από απίστευτη τύχη θεραπεύτηκε). εικάζω ότι η ομιλία του θα έχει ήδη κάνει πολλές φορές τον γύρο του κόσμου (και της "μπλογκόσφαιρας" - what an ugly word [and concept...]). αλλά να: μερικές φορές, κάποια πράγματα "δένουν" - και τα αποτελέσματα των συνειρμών στο μυαλό των φίλων καθώς τους μιλάμε είναι τα γλυκύτερα δώρα

conflict of interest: none - i am a pc user

του δρόμου #1

i wonder as i wander
[πανσέληνος απόψε]

shirley's temple

...λέγεται η νέα έκθεση του μενέλα που ζει στη γλασκώβη [για όσους είναι κοντά: 15-20 november 2005, tron theatre, exhibition corridor,
63 trongate, g1 5hb glasgow, scotland, uk - free entry 11am - 8pm daily]. ακροβάτες clubbers και άλλα πλάσματα της νύχτας από την περασμένη δεκαετία...

my (today's) eighties [a cut-up: a trifle]

sweet dreams are made of this:
you make me lose my self-control

pull up to the bumper
throw me in the water
under the moonlight
[the serious moonlight]

pop ξωτικά

όλη μέρα τραγουδούσε το αγέραστο ξωτικό

you bring me so much joy / and then you bring me / more joy

(και παρακάτω είμαι σίγουρος πως λέει "wishing machine" την πρώτη από τις τρεις φορές όπου υποτίθεται ότι τραγουδάει "washing machine")

we stand in the atlantic / and we become panoramic

όταν νύχτωσε φωσφόριζαν οι φίλοι
[quiz: τι γίνεται όταν δυο άνθρωποι πίνουν ένα ζόμπι; ;-)]

και -σαν κάτι νά 'ξερε- ένας φιλάνθρωπος με κουρελιασμένο παντελόνι μου έγραψε τους στίχους από το "cello song" του nick drake:

strange face, with your eyes
so [dark] and sincere
underneath you know well
you have nothing to fear
for the dreams that came
to you when so young
told of a life
where spring is sprung

[κάποιες φορές αυτά που ζούμε λες και ταξιδεύουν αστραπιαία και τα λαμβάνουν άνθρωποι που μόλις ξεκινάμε να τους γνωρίζουμε]

four

[από το blog του θοδωρή - με κίνδυνο να εκληφθεί ως άκομψη τράμπα - αλλά πού να εξηγείς το πώς και το γιατί των χαρισάμενων στιγμών]

free [association]

there are things you want to say but don't have the words for
things you have the words for but feel you cannot say
for if you do the words would be right no more
[words always slip back away]

there are things you want to hear but wonder how they'd sound
things you think you hear see everywhere
can a new happiness have an old name?
can this new place you've got to, flourish unnamed?

step in stamp on: four feet will always
define a space to live in

samson francois [1924-1970]

"on vit comme on veut, on meurt comme on peut"

[ζούμε όπως ποθούμε, πεθαίνουμε όπως μπορούμε]

freudianzleaps

προ εβδομάδος ήταν αδύνατον να θυμηθώ τον [randy] {newman} (το "you can keep your hat on" στο google -desperate- μου έβγαζε τον joe cocker που καλός και άγιος but that's besides the point) - προχτές το [a{mor]t}isseur (καλά πάμε)

because she does

[for m - who (didn't) ask for them :-) ]











["the organ" @ "underworld", αθήνα, 07.xi.2005]

ένα τραγούδι για ευχαριστώ

είναι μια εσωτερική προσευχή. που ξαφνικά διακόπτεται από έναν περήφανο χορό [σαν αυτόν της κέητ μπλάντσεττ με τον ραίηφ φάινς στην αρχή του ελίζαμπεθ]. και ξανά η αργόσυρτη χαμηλόφωνη προσευχή νότες που διαρκούν για πάντα δεν καταλαβαίνεις πότε αλλάζουν. γύρω πρόσωπα που χαμογελούν ήρεμα ένας ηλικωμένος κύριος χαϊδεύει τρυφερά την πλάτη της κυρίας του. πάλι ο χορός πάλι προσευχή τέλος σαν ένας στεναγμός ανακούφισης.

[“ιερό άσμα ευχαριστιών ενός αναρρωνύοντος προς την θεότητα”: το τρίτο μέρος του κουαρτέττου για έγχορδα αρ. 15 σε λα ελάσσονα [η πιο θλιμμένη κλίμακα], έργο 132 του μπετόβεν – με αφορμή την πρώτη από τις έξι συναυλίες του καλού “νέου ελληνικού κουαρτέττου” με όλα τα κουαρτέττα για έγχορδα του μπετόβεν στο μουσείο μπενάκη/πειραιώς]


για αρχή, άκου τα πρώτα –θεία– 59” με το –θείο– quartetto italiano
μετά, ξανά το πρώτο λεπτό, με τους πιο πολυφωνικούς medici quartet
τέλος, από ραδιοφωνική εκπομπή, ο mike nichols μιλάει γι’ αυτό (από το 35’ 31’’), και από το 36’ 38’’ ώς το 47’ 36’’ ακούγεται ολόκληρο το τρίτο μέρος με το guarneri quartet
- ή, ολόκληρο το κουαρτέττο σε δωρεάν mp3 με άγνωστους μουσικούς [stream που αργεί αρκετά]

αποψινό δώρο

...en el mundo hay dolor
pero no es dolor el mundo


[...υπάρχει πόνος στον κόσμο / αλλ' ο κόσμος δεν είναι πόνος - "mariposa" με τον bola de nieve]

wish i could say

[...with elvis costello:]

i wasn't very conversational
except to say you were sensational

days of wine and walnuts

[στο βουνό, 26-30/10]

[the soundtrack: holly golightly, mulatu astatke, j.s.bach goldberg variations / hantai (στο πιο γλυκόηχο τσέμπαλο που έχω ακούσει - an absolute classic), diana krall/the girl in the other room (πόσο καλό της έκανε ο costello), τραγούδια του chopin, του τσαϊκόφσκι και του ρούμπινσταϊν με τρεις υπέροχες πολωνέζες (jadwiga rappe, urszula kryger, ewa podles), joni mitchell/both sides now, nana in new york, billie's best, old soul songs, rachmaninov piano concertos 1&2 / zimerman - ozawa ]



days of wine and walnuts (olives too)



τ. in the dark

το κυπαρίσσι πάνω στα κεραμίδια πλαγιασμένο μαύρο (κεραυνός;)



we three friends together clinging [scene: λουλουδάκι]


ό,τι έχει απέναντι

σαλάτα: λαμβάνομε ρόδια, μήλα, μαρούλια, μαϊντανό (όχι δυόσμο!), καρύδια, παρμεζάνα. ανακατώνομε. περεχύνομε με βιναιγκρέτ παλιού κρασιού. σερβίρομε σε πήλινη πιατέλα


το πουλάκι στο κρύο

τυρόψωμο μπουγάτσα και γάλα κακάο στην πλατεία τα παιδάκια τριγύρω τ' απορρίμματα της γιορτής

ένα πρωί σηκώθηκα έχοντας ξεχάσει ένα ωραίο όνειρο

τελείωσα το μαγευτικό the beauty of the husband (a fictional essay in 29 tangos) της anne carson [he could fill structures of // threat with a light like the earliest olive oil]- και ξεκίνησα το ταξίδι του sam delany: the motion of light in water [thanx, θ.!]

ξέκανα την περικοκλάδα και τον κισσό που έπνιγε πάλι τις τριανταφυλλιές και το δέντρο - κουτσουρεμένο πια που κάποτε έδινε τ' όνομά του στη βρύση

το λευκό

ποιος μαζεύει υπογραφές εναντίον του νομοσχεδίου βάσει του οποίου οι λευκές ψήφοι θα θεωρούνται άκυρες και δεν θα καταμετρώνται χωριστά;

(με άλλα λόγια: είναι άχρηστο να διαμαρτύρεσαι για το πόσο άχρηστοι σου φαίνονται όλοι οι πολιτικοί)

[γιατί ώρες ώρες εξοργίζομαι που δεν μιλάω δεν κατεβαίνω στους δρόμους δεν γράφω επιστολές για τόσα και τόσα. βέβαια, τώρα που το θυμήθηκα: προ 5ετίας (;) σε διαδήλωση στο σύνταγμα εναντίον αντιδασικού νόμου (δηλαδή –μιας και το στεγαστικό πρόβλημα του 1950 έχει λυθεί– διαδήλωσης για τον αέρα που αναπνέουμε για τον αέρα που (δεν) θα αναπνεύσουν τα παιδιά μας για την ομορφιά της φύσης γύρω μας – και αφήνω στην πάντα την βιοποικιλότητα) ήμαστε τρεις κι ο κούκος]

business or pleasure #2

οι καταλύτες των οχημάτων εταιρειών ιδιωτικής ασφάλειας βγαίνουν με ειδική οσμή μπάφου – ή πάλι κάτι έχασα;

βόλτα #2

[a day of celebration: μάλλον είχε δίκιο –γενικότερα– εκείνη η μάγισσα]

σήμερα μετά πολλά χρόνια είδα ξανά κατάφωτα όλα τα παράθυρα στο σπίτι όπου γεννήθηκα. όλα – κι απ’ τη μια κι απ’ την άλλη πλευρά: σηκωμένα τα πατζούρια και φως

στα μαγαζιά με υπολογιστές και ηλεκτρονικά χαμογέλασα [με τα μάτια μόνο] στις πιο ωραίες φάτσες

δοκίμασα και κάτι όμορφα μποττάκια: το δέρμα ήταν τόσο μαλακό που αναδείκνυε την πλατυποδία μου σε όλο της το μεγαλείο – εκστομίζοντας τον ρουτινιάρικο θρίαμβο “φοβερό παπούτσι!” η πωλήτρια απλώς επισφράγισε την παραίτησή μου. σε μια βιτρίνα παρακάτω ένα αγόρι ρωτούσε την κοπέλλα του: “με ποια παπούτσια πάει τώρα αυτό που πήραμε;”

αλλά είχα ήδη στο σακκίδιό μου το who hurt you? των “drog_a_tek”: ο πρώτος δίσκος σύχρονης μουσικής που αγοράζω* μετά το lido/lato του coti. τον είχα ήδη ακούσει πολλές πολλές φορές (thanx τ.!) κι αποφάσισα ότι θέλω να τον έχω και ως αντικείμενο, δικόν μου. έχει ήδη γραφτεί ένα πολύ ωραίο κείμενο γι’ αυτήν την εξαιρετική μουσική [m.hulot's nothing days, saturday october 15 2005: "who hurt you?" ή στο tranzistor.gr] – το μόνο που θέλω να πω τώρα είναι το ακαριαίο κόλλημά μου με το “bluezone”: ένα “blue in green” για το σήμερα

μένει τώρα ν’ αντικαταστήσω (επιτέλους) τον ιμάντα του πικάπ μου για να πάρω και το 7ιντσο που βρήκα


* από το πανέμορφο “vinyl microstore” [διδότου 34, αθήνα] – όταν το ζήτησα (επίτηδες: ο τ. με είχε ήδη προειδοποιήσει πως δεν θα το βρω εκεί) στο (υποκατάστημα με ελληνικούς δίσκους του) “metropolis”, αφού με ρώτησαν αν πρόκειται για ελληνικό συγκρότημα (ok, κατανοητόν εν μέρει) μου είπαν φυσικά πως δεν το είχαν – τους πέταξα ένα “να το φέρετε γιατί σύντομα θα γίνεται χαμός!” και έφυγα

business or pleasure #1

το βρήκα ακριβώς στη μέση της διαδρομής μεταξύ ενός sex-shop και της σχολής της αστυνομίας – οπότε δεν ξέρω τι να πιστέψω