Friday, December 28, 2007

[blue[berry] becomes her]



τις προάλλες καθώς αναπολούσαμε με τον α. το 2046 που, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο, μας είχε αρέσει πολύ, ίσως και περισσότερο -το 'αδύναμο' και φλύαρο αυτό- από το λεπτουργημένο in the mood for love [κάποτε ωστόσο θέλω να ξανασκεφτώ την θέση όχι μόνο της επίσκεψης στο ανγκόρ βατ, αλλά και των τελευταίων πολιτικών πλάνων], συνειδητοποίησα ποιά άλλη ταινία ανακαλούσε: το σολάρις του ταρκόφσκι

ε τότε λοιπόν το my blueberry nights είναι η θυσία του wong kar wai [συγγνώμη αλλά μ' έχει επηρεάσει λίγο το θρασύ τρελλούτσικο χιούμορ των κριτικών του γκοντάρ]

ευτυχώς εδώ κανείς δεν θυσιάζεται. δυό πεθαίνουν βέβαια, μακρυά απ' τις γυναίκες της ζωής τους - δυό γυναίκες κλαίνε πενθώντας - σε καθένα από τα τέσσερα 'επεισόδια' υπάρχoυν τρία πρόσωπα [1+1+1, ή 1+1+(2 x 0,5)] - κοντολογίς νομίζω πολύ περισσότερη σκέψη και σχεδιασμός έχει κρυφτεί κάτω από την ομορφιά των πλάνων και των χρωμάτων [που ωστόσο υπηρετούν την ταινία, και δεν είναι auteurish διακόσμηση ή αμήχανο παραγέμισμα, όπως -φευ- στο paranoid park του αγαπημένου gus van sant... [τον φάγαν τα παρίσια: ας ξαναξεχάσουμε επί τη ευκαιρία το embarrassing -παρά την ζεστή marianne- 'επεισόδιό' του στο paris je t' aime...]], τις χαμηλόφωνα θηριώδεις ερμηνείες του jude law, του david strathairn και της ζαλιστικά -poison bubblegum- πανέμορφης rachel portman, τα μαγνητικά περάσματα της πιό γαμησάμπλ γυναίκας της οθόνης σήμερα, rachel weisz [που ο σκηνοθέτης δεν διστάζει να την 'εκδικηθεί' βγάζοντάς την έως και άσχημη, ειδικά στον πολύ δύσκολο, και δικαιολογημένα όχι παντελώς επιτυχημένο, μονόλογό της]. ανάμεσά τους σοκάρει στην αρχή η ελαφρώς μαϊμουδίσια φατσούλα της norah jones [είμαι τωόντι προκατειλημμένος και κατά της 'ευκολούτσικης' μουσικής της], η αδέξια 'ηθοποιία' - αλλ' αφενός φτιάχνει [την συνηθίζεις] στην πορεία, αφετέρου ίσως δεν είναι παρά μιά 'οθόνη' γιά τους υπόλοιπους χαρακτήρες

κατά έναν περίεργο τρόπο, όσο περισσότερο την σκέφτομαι, τόσο πιστότερα με συντροφεύει αυτή η ταινία

Labels:

2 Comments:

Anonymous α. said...

Σε ένα ποίημά του ο Γ. Κοντός γράφει 'ας λένε ό,τι θέλουν για τη νύχτα / η νύχτα τρίβεται στο δέρμα κεχριμπάρι'. Παραφράζοντας, 'ας λένε ό,τι θέλουν για τον βάι'. Ας αφήσουν και λίγο μελάνι οι κριτικοί για όσα δεν ξέρουν ακόμα. Θα τους χρειαστεί για να γράψουν -ελπίζω- εκείνα που θα μάθουν. Ο Βάι είναι πολύ μπροστά. Είναι μεγάλος ποιητής. Ο Κοκτώ έλεγε στην Πιαφ 'όταν ακούω τη φωνή σου νιώθω ότι χαιρετώ την ψυχή μου για τελευταία φορά'. Το έχω νιώσει αυτό με τις εικόνες του Βάι. Και ας ρίξει και κάποια από τις Μητέρες Επιφανειότητες της Ελλάδας τη μούρη της να καλέσει αυτόν τον άνθρωπο εδώ, να γίνει μια συνεργασία, να δούμε λίγο παραπάνω φως. Θα επανέλθω...

α.

30 December, 2007 01:20  
Blogger sensualmonk said...

[επανελθέ επανελθέ! :-)]

30 December, 2007 13:40  

Post a Comment

<< Home