[στο βυθό]

είναι κρίμα να επιχειρείται θέατρο με ένα ανοικονόμητο κείμενο επιβεβλημένο σε μιά ομάδα ηθοποιών μάλαμα, ελάχιστοι εκ των οποίων και μετά βίας διασώζονται. να επιχειρείται 'εκσυγχρονισμός' στηριγμένος στην συχνή επανάληψη των λέξεων 'μαλάκες' και 'γαμιέστε', στην εμφάνιση -αραιά και πού- της 'καλλιτεχνικά' παραμορφωμένης εικόνας του πούτιν [το έργο του γκόρκι εκτυλίσσεται στην προεπαναστατική ρωσία] σε τηλεοπτική οθόνη, ουσιαστικά 'εκτός' σκηνικού, στην -δις- εικονογράφηση της έκφρασης 'σας δείχνω τον κώλο μου' με την επίδειξη του εν λόγω κώλου -εν μέσω μιάς παράστασης που κατά τα λοιπά αποποιείται εμφατικά τον ρεαλιστικό κώδικα υποκριτικής-, σ' ένα μουσικό χαλί -τέχνασμα αμηχανίας γιά πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες- με ολίγη από μπαχ, στάλες και γυαλικά του ταρκόφσκι, και τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι παρωδία ροκ του ΄80. οι ηθοποιοί -ποιός λίγο ποιός πολύ- να ποδοβολούν πάνω κάτω [στο β' μέρος, ευτυχώς, ως επί το πλείστον κάθονταν σε καρέκλες], κι οι θεατές να φλομώνουν από τον 'καπνό' του υγρού αζώτου. και όλα αυτά να επιχειρούνται από ένα σκηνικό τέρας -ονόματι ρούλα πατεράκη- που λίγα χρόνια πριν, κατάφερε να μετατρέψει σε λαμπρό θέατρο -μονάχη της κι ακίνητη- έναν μακρύ μυθιστορηματικό μονόλογο

πού ήσαν τα φιλικά βλέμματα, να τραβήξουν λίγο το γκέμι, να δώσουν μιά τρυφερή συμβουλή;

[υποπτεύομαι πως η απουσία παρόμοιων -φιλικών αλλ' επαρκών και αυστηρών- βλεμμάτων -είτε γιατί σπανίζουν είτε γιατί οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τα φοβούνται- είναι μιά από τις ρίζες του κακού σε ολόκληρη την ελληνική τέχνη]

[manjigaka in athens]

έκθεση ζωγραφικής του κωνσταντίνου παπαμιχαλόπουλου [του οποίου τα σκίτσα κάποιοι από σας ενδεχομένως απολαμβάνετε περίπου καθημερινά, στην 'πανδώρα' του 'βήματος']

στον χώρο τέχνης '24', σπευσίππου 38, από 13.03 έως 30.04.2008

[newslater]

έτσι λέγεται η προσεχής έκθεση της ελένης θεοφυλάκτου στην αθήνα - όπου δεν μας έρχεται και συχνά - οπότε σπεύσατε

'a.antonopoulou.art', αριστοφάνους 20, ψυρρή
από 11.02 έως 15.03.2008
[τρ.-παρ. 14:00-21:00, σάβ. 12:00-16:00 - και κυρ. 24.02 12:00-16:00]

[rejoice_ii]

επιτέλους



[δύο από τις πολλές υπέροχες εικόνες του 'αρχείου']

[προσφέρω]

αμοιβή -to be negotiated- γιά φωτογραφίες του wing shya - σε ηλεκτρονική ή έντυπη μορφή. είδα κάποιες της σειράς 'redemption' χαζεύοντας στα όρθια το photography annual τεύχος του 'creative review' και

[χωρίς αναμνήσεις]

αναμφίβολα μ΄αρέσει να βρίσκομαι στην εξοχή: καταφέρνω να θαυμάζω χωρίς αναμνήσεις πινάκων

ο -μάλλον άνθρωπος της πόλης- γάλλος ζωγράφος, edouard vuillard, το καλοκαίρι του 1900

[destroyed]

αγνοώ ως προς τι υπήρξε επιτυχής η '1η μπιενάλε της αθήνας: destroy athens' και χρειάστηκε να παραταθεί. πάντως εκείνο το σάββατο απόγευμα του νοεμβρίου, ήμαστε -κατά μέσον όρο- έξι άτομα ανά αίθουσα. όπως και νά 'χει, μου φαίνεται πως, μετά τις πρώτες μέρες, οι 'ειδικοί' έσμιξαν με την σιωπή τους τον υπόλοιπο κόσμο της πόλης: πού ήταν ο δημόσιος διάλογος, οι φουντωμένες συζητήσεις; [μείναμε με τις εβδομαδιαίες διαφημιστικές χαριτωμενιές στην 'athens voice']

δίχως να συμβουλευτώ τις σημειώσεις μου, δύο πράγματα σκέφτομαι ακόμα με ευχαρίστηση και ενδιαφέρον: τα εμπνευσμένα, με χιούμορ, και εξαιρετικής εκτέλεσης φανταστικά σενάρια πολεοδομίας και αρχιτεκτονικής της αθήνας ['athenscope'], του γιάννη σαββίδη, και την -ίσως πολιτικά συγκεχυμένη εν τη υπερφιλοδοξία της, αλλά πάντως εικαστικά θριαμβευτική- 'τοιχογραφία' του στέλιου φαϊτάκη ['ο σωκράτης πίνει το κώνειο'.] ξανανοίγοντας τον οδηγό - α ναι: ήταν ευφάνταστη η 'ιστορία' του σπιτιού του ροδάκη στην αίγινα, από τον olaf nicolai, εντυπωσιακή η 'συνάθροιση' ασπρόμαυρων 'νεκροζώντανων' ['easy times'] του aidas bareikis -και η από μακρυά συνομιλία τους με τους 'παραμυθένιους' του folkert de jong ['secht, der mensch: the shooting lesson']-, σπάνια άξιο σύγχρονο παράδειγμα εννοιακής τέχνης η εγκατάσταση των temporary services και του [φυλακισμένου] angelo [εννοιακή τέχνη δεν σημαίνει: κάτι τετριμμένο ή αδιάφορο συν δυό σεντόνια -συνήθως βαρετής και ημιμαθούς- επεξήγησης - τα έργα που 'γέννησαν' το κίνημα σ' αρπάζαν από τον λαιμό με τη μία]

κατά τα άλλα όμως:

- πόσο πιό εικονογραφική μπορεί να γίνει η έναρξη μιάς έκθεσης με τίτλο που περιέχει την λέξη ' καταστροφή' και το όνομα μιάς πόλης, παρά με πολλαπλές οθόνες καταστροφής κτιρίων;

- η ύπαρξη μιάς [πολυσυζητημένης ως λίαν πρωτότυπης] 'διαδρομής' δεν συνιστά 'αφήγηση' -παρά μόνο αν συμπαρασύρει και πείθει- όσο και αν επιχειρεί να κρύψει την αμηχανία αντιπαράθεσης και σύνθεσης των έργων

- οι 'μπιεννάλε' ξεκίνησαν ακριβώς γιά να παρουσιάζουν την καλλιτεχνική παραγωγή των δύο προηγουμένων από κάθε διοργάνωση ετών. συνεπώς, η παρουσία παλαιότερων έργων θα πρέπει να είναι φειδωλή -αν υπάρχει- και να υποστηρίζεται γερά. υποτίθεται ότι τα περιλαμβάνεις επειδή νοιώθεις ότι, π.χ., συνιστούν πυρήνες κρυστάλλωσης των νεότερων, ή διαλέγονται με αυτά, κ.ο.κ. τέτοια σχέση δεν είδα να υποστηρίζεται από την τοποθέτηση των έργων του κεσσανλή, φερ' ειπείν, ή του jarman

- αν είχε λείψει η πολλή θεωρητικολογία των επιμελητών -σε συνεντεύξεις αλλά και στα κείμενά τους- ίσως κι εμείς να περιμέναμε λιγότερα. [δεν θα άλλαζε, βέβαια, τίποτα επί της ουσίας]

άσκοπη, εντέλει, η επιμέρους γκρίνια [για την μπόλικη 'πλάκα' -π.χ. 'the rose' του bernhard willhelm-, γιά την -πολιτικά επικίνδυνη και καλλιτεχνικά κουραστική- σύγχυση μεταξύ πολιτικής και τέχνης -π.χ. κενό δίκτυο-, κ.ά.] θα με ενδιέφερε, ωστόσο, να ακούσω τι σκέφτηκαν γιά την 'destroy athens' όσοι γκρίνιαξαν -και ήταν πολλοί- γιά την 'outlook' του 2004...

[darling i'm clearing up]

καινούργια δουλειά της ελένης θεοφυλάκτου στην 'tint', θεσσαλονίκη, 22.xi.2007 - 05.i.2008

[5]

[2 κρέμες στο χέρι]

μία απ' το 'αιγαίο' και μιά απ' τη 'στάνη' [πιό καλή]

και ανάμεσα -προσπερνώντας χωρίς καθυστέρηση τον χαριτωμενιάρικο τίτλο 'trauma queen' κι ακόμα πιό γρήγορα το δελτίο τύπου- κρυμμένα στο κέλυφος του 'hotel mediterranean' στην βερανζέρου κάποια ωραία πράγματα: ένα βίντεο της ιωάννας μύρκα, ένα σχέδιο του alex charrington, φωτογραφίες του γιάννη χιωτόπουλου, και γλυπτά από objets trouves του ben jeans houghton

rimbaud in new york [1978-1979]

david wojnarowicz [1954-1992]

[αγαπούλα]

υπέροχη έναρξη στις φετινές 'νύχτες πρεμιέρας' με το liebelei του max ophuls. η σκηνή της επιστροφής της δεκαεννιάχρονης κριστίνε και του ανθυπολοχαγού λόμπχαϊμερ από το καφέ στο σπίτι της -εκείνη στέκεται μιά στιγμή σε μιά βιτρίνα, ένας σκύλος περνά, η γλυκιά αμηχανία και των δυό- σαν πρόδρομος των σύγχρονών μας πριν το ξημέρωμα και πριν το ηλιοβασίλεμα

σχολιάζουμε με τον θ. το μοντέρνο παίξιμο όλων των ηθοποιών -ιδιαίτερα της συγκινητικότατης magda schneider- εκτός από της θρυλικής olga tschechowa. η ειδικευμένη, φαίνεται, σε ρόλους βαρώνης -όπως κι εδώ- ρωσίδα ντίβα, με τις τρικυμιώδεις όσο κι αμφιλεγόμενες σχέσεις με τους ναζί, γεννήθηκε -κοίτα να δεις- όλγα κωνσταντίνοβνα φον κνίππερ: ήταν τωόντι ανηψιά της πολυαγαπημένης όλγας κνίππερ του τσέχοφ [με ανηψιό του οποίου κλέφτηκε...]

σχολιάζουμε ξεχνώντας πως το 1933 στην γερμανία γεννιόταν ο μοντερνισμός

καλή μας συνέχεια

[ξανά και πάλι]

πολλά πράγματα είναι πάνω απ' τις δικές μου δυνάμεις
κανένα όμως δεν έχει τα φερσίματα του ανθρώπου
το νά 'σαι 'ανθρωπος είναι το πιό απλησίαστο απ' όλα

[...]

βρήκε στα βάθη του γλώσσα με λέξεις
σκέψη ανεμόδαρτη
και ορμέμφυτα νόμων που δημιουργούν πολιτείες
βρήκε τον εαυτό του με το μόχθο του
ο άνθρωπος δίδαξε στον εαυτό του τον άνθρωπο
[...]
σε όλα βρίσκει μιάν έξοδο
το αύριο δεν είναι γι' αυτόν αδιέξοδο
μόνο απ΄τον άδη
δεν έχει τρόπο να ξεφύγει
κι ας έχει κατορθώσει να ξεγλιστράει από αρρώστιες αγιάτρευτες

[...]

από την αντιγόνη του σοφοκλή, στην μετάφραση του νίκου παναγιωτόπουλου, που μας πετάει από την καθημερινή ομιλία στην υψιπετή ποίηση μες στην ίδια φράση

θ' ακουστεί πάλι φέτος στην παράσταση του λευτέρη βογιατζή - στην επίδαυρο, στην πέτρα, και αλλού φαντάζομαι [κι ελπίζω]

σε μετεμφυλιακά ερείπια, στου διγενή τ' αλώνια, με τσίτια και φτωχικά κουστούμια [της χλόης ομπολένσκι] παλεύουν και χαϊδεύονται

ασυνήθιστη συγκίνηση σαν από δικούς μας ανθρώπους κι όμως άλλους

χαστούκι

εικάζω πως πολλά είν' αυτά που δεν γνωρίζω, αλλά την 'αποπομπή' του στέφανου λαζαρίδη από την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της λυρικής σκηνής, την ένοιωσα σαν χαστούκι που τσούζει στο μάγουλο όποιου είχε ελπίσει ότι κάτι ακόμα πιό καλό πρόκειται να συμβεί τώρα κοντά στους κρατικούς πολιτιστικούς θεσμούς

απ΄όσο μπορώ να κρίνω ως πολύ περιστασιακός θεατής, βελτιώσεις βαθμιαίες είχαν συμβεί και στην προ λαζαρίδη εποχή - ας πούμε τα τελευταία 10 χρόνια. ωστόσο, στην περίοδο που τώρα τελειώνει, είδαμε πράγματα που δεν τα πιστεύαμε: στον προγραμματισμό, στις παραγωγές, στα προγράμματα, στην προβολή - η επιτάχυνση ήταν πρωτοφανής και καλοδεχούμενη, όποιες κι αν ήσαν οι επιμέρους αισθητικής φύσεως αντιρρήσειςτου καθενός. αλλά δεν κλαδεύεις το δέντρο πάνω που μπουμπουκιάζει

με τρομάζει πιό πολύ ακόμα η ηρεμία -όπως την μετέφερε χθες ο δημήτρης ρηγόπουλος στην 'καθημερινή'- του ίδιου του λαζαρίδη. μου ακούστηκε ως η ειρωνική απόσταση του πρώην απαυδισμένου αφού ξαλάφρωσε μόλις το πήρε απόφαση πως το πράγμα δεν έχει γιατρειά. αλλά εύχομαι να οφείλεται απλώς στους καλούς τρόπους ενός αστού

ας περιμένουμε παρά ταύτα την συνέχεια του έργου


υ.γ.: φυσικά και δεν υπάρχει προκοπή πουθενά άμα δεν έχει ένας [ή μιά - γιά να μην παρεξηγούμαστε] τον τελευταίο λόγο: στην τέχνη, στην επιστήμη, στην πολιτική - οπουδήποτε. μ' αυτήν την ψευδοδημοκρατική ελληνική πατέντα, τα πολλά κεφάλια κρύβουν τα μηδέν χέρια: την ευθυνοφοβία που, σε συνδυασμό με την άγνοια της ομαδικής εργασίας, κάνει τόσα πράγματα στη χώρα μας απλώς να σέρνονται

[αφού και η laurie]

όλα έγιναν επειδή δεν προλάβαινα να τελειώσω τα πράγματα στην ώρα τους

[είπε η laurie anderson στην αναστασία καμβύση - από το όμορφο δωρεάν έντυπο του 'ελληνικού φεστιβάλ', εφ]

σε καλό σου!

μ' έκανες και γέλασα!

το πρωτοείδα στους sophisticated caballos peligrosos - καλοκαίρι έρχεται γαρ ;-)

2.4

[ένα –οφειλόμενο– υστερόγραφο για το 2 του δημήτρη παπαΐωάννου, μετά από μια συζήτηση με τον μ. – μιας και, όπως είπε ο κλάιστ, καλύτερα διατυπώνονται οι ιδέες μέσω του διαλόγου]

η προσωπική μου απογοήτευση παραμένει – αλλά σάμπως δεν είχα μείνει διερωτώμενος με την –δικαίως και από τον ίδιον τον δημιουργό της σχεδόν αποσιωπημένη– ιφιγένεια στο γεφύρι της άρτας, ειδικά καθώς ήταν και το πρώτο έργο του που είδα; ή δεν είχα βρει κυρίως καλαισθητικόν τον δράκουλα; γούστα είναι αυτά, αφενός – και, αφετέρου, ο δ.π. μας έχει πια καλομάθει σε άλλης στάθμης κριτική επεξεργασία του υλικού του

όμως καθόλου δεν πειράζει αν το 2 ενμέρει σχεδιάστηκε και ως 'κάλεσμα' προς ένα 'άλλο' κοινό [ας είχαν λείψει μόνο οι περί του αντιθέτου επανειλημμένες δηλώσεις του τύπου 'τώρα θα φανούν οι φίλοι μας']: η 'επιφάνεια τριβής' –όπως εύστοχα το διατύπωσε ο συνομιλητής μου– του έργου του δ.π. διευρύνθηκε, ως πέπρωται, αργά ή γρήγορα, για αρκετούς καλλιτέχνες. η διάρκεια, η επανάληψη της τριβής αυτής, θα κρίνει αμφότερες τις 'πλευρές' – και θα διαλύσει εντέλει τυχόν 'παρανοήσεις'

αλλά –κυρίως– είναι πραγματικό ευτύχημα το ότι ένα 'άλλο' κοινό είδε ένα θέαμα καμωμένο με τέτοια τεχνική κι αισθητική αρτιότητα – δηλ. με τον απαραίτητο, ελάχιστο σεβασμό προς αυτό: ίσως έτσι αύριο κρίνει με τον σωστό πήχυ όσα άλλα επιχειρούν να του σερβίρουν. όντως, αυτό το εξαιρετικό μίγμα ταλέντου, καλλιέργειας και μόχθου, το είχε δει και στις ολυμπιακές τελετές, αλλά έχει σημασία να καθίσταται σαφές ότι δικαιούται να απαιτεί την ίδια σοβαρότητα και στην 'διασκέδασή' του

[βεβαίως, αν οι ίδιοι 80.000 άνθρωποι είχαν δει κάτι σαν το για πάντα ή την μήδεια, δεν νομίζω ότι θα ήσαν λιγότερο ενθουσιώδεις, ενώ συγχρόνως θα είχαν εκτεθεί σε πραγματικά κατορθώματα του δ.π. και της τέχνης του. αλλά αν η γιαγιά μου είχε καρούλια…]

destroy athens

= hold the 1st athens biennale in thessaloniki!

δεν είναι απλώς ευφυολόγημα:

- θα ήταν μια θεαματικότατη καταστροφή του στερεοτύπου της αθήνας ως πολιτισμικά κυρίαρχης
- δεν μας αφορά το ποιός το σκέφτηκε πρώτος, ή αν έχουν διακριτούς προσανατολισμούς, αλλά δύο πρώτες μπιεννάλε στην ελλάδα μες στον ίδιο χρόνο...
- ο εξαναγκασμός σε συνεργασία μεταξύ δύο διαφορετικών επιμελητικών ομάδων θα κατέστρεφε επίσης το στερεότυπο της παντοδυναμίας, της βαρύνουσας σημασίας και της κρισιμότητας των επιμελητών - καθώς και αυτό των αντιμαχόμενων ιδεολογικών στρατοπέδων στην [και σύγχρονη] τέχνη

art + politics

αν δεν κάνω λάθος, στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, η πολιτική εισόρμησε -εφόρμησε σχεδόν- στην τέχνη [στις δυό αμερικές, στην ρωσία, και αλλού]. πρόθεση των 'στρατευμένων' καλλιτεχνών ήταν να ξεκολλήσουν την τέχνη από τα παλιά, 'ανώδυνα' -καθώς τα εννοούσαν- θέματά της, να την αναζωογονήσουν. δεν προχωρούσαν πολύ πέρα από την αναπαράσταση. οι αναπαραστάσεις αυτές μπορεί κάποτε να ήσαν αφελείς - η κατακραυγή ωστόσο [ενίοτε και η καταστολή] ήταν γοργή και βίαιη

και να όμως [;] που στο δεύτερο μισό, η πολιτική σχεδόν αποκοιμήθηκε μες στην τέχνη. τις πολιτικές συγκρούσεις τις κατάπιαν τα καλλιτεχνικά παίγνια: οι πολιτικές διεργασίες ενσωματώθηκαν, μέχρις εξουδετέρωσης, στο λεξιλόγιο της τέχνης. και φτάσαμε σήμερα να θεωρείται ενδιαφέρον έργο [ή 'χειρονομία'] το πολιτικό σύνθημα, ή, ακόμα χειρότερα, το μετέωρο, άνευ αντικειμένου, σύνθημα, όπως εκείνο το 'αντισταθείτε' γραμμένο στους τοίχους σε κάποια μπιεννάλε προ ετών [όπως ανέφερε τις προάλλες ο βίκτορ μασιάνο]. και -ω έκπληξη! [;]- η απορρόφηση του πολιτικού λόγου από την διεθνοποιημένη καλλιτεχνική παραγωγή μοιάζει πια όχι απλώς να μην καταστέλλεται, αλλά το αντίθετο: να ενθαρρύνεται και να επικροτείται πανταχόθεν. περιβαλλόμαστε από την αισθητικοποίηση, την εξημέρωση, την αδρανοποίηση του πολιτικού μέσω ενός θεάματος δράσης

έτσι, και χωρίς αποτελεσματική πολιτική δράση μείναμε, και πήζουμε σε μια μονόχορδη τέχνη [υπερβάλλω και σχηματοποιώ, αλλά νομίζω πως οι τάσεις αδρά σχεδιάζονται]

ώστε κάποιοι να διερωτώνται: 'πώς θα ξαναγίνει ριζοσπαστική η τέχνη σήμερα;' αλλά δικαιούμαστε να διερωτηθούμε εξίσου: 'γιατί/για ποιόν πρέπει η τέχνη να είναι ριζοσπαστική;' μήπως δεν είναι επαρκώς 'ριζοσπαστική' κίνηση η καταβύθιση του/της καλλιτέχνη στις σκοτεινές εμμονές; και μήπως αυτοί που ριζικότερα άλλαξαν το βλέμμα μας, δεν ήσαν συχνά οι λιγότερο στραμμένοι προς τους άλλους; [παράδοξο χρήσιμο για την ταπείνωση του 'ορθού λόγου']

υποπτεύομαι πως η επιτυχής σύζευξη τέχνης και πολιτικής είναι και αυτή, όπως κάθε καλό έργο τέχνης, ζήτημα ταλέντου και σκέψης: πώς η ενασχόληση με το πολιτικό θέμα να μην καταλήξει εικονογράφηση, αλλά να είναι αναδιατύπωση - πώς η εντρύφηση με την πολιτική διεργασία να μην αρκείται στην ανώδυνη απομίμηση, αλλά να την χρησιμοποιεί κριτικά

πάντως, ίσως ακόμα πιο κρίσιμο να είναι το ερώτημα: 'πώς θα διασώσουμε την πολιτική από την τέχνη;' πώς θα σταματήσει -ή καλύτερα: απαξιωθεί- ο 'πειραματικός' οππορτουνισμός που [συνηθέστατα, πλην εξαιρέσεων βεβαίως] τις παγιδεύει, την μια μέσα στην άλλη; [βλ. και προεκλογικές εκστρατείες, ή πλείστες όσες 'δράσεις μέσα στην πόλη']

αυτά, με αφορμή την διερεύνηση του κωστή σταφυλάκη και του γιάννη σταυρακάκη στο πρόσφατο συνέδριο της μπιεννάλε της αθήνας - και την καταγγελία της 'κριτικής τέχνης light'από την κατρίν νταβίντ

αναμένομεν

working up an active resistance

πρώτη ημέρα του συνεδρίου 'προσευχή για [παθητική;] αντίσταση' της μπιεννάλε της αθήνας, η πιο ενδιαφέρουσα παρέμβαση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων [πληθυντικός της μεγαλοπρεπείας], βρισκόταν έξω απ΄την παλιά βουλή: 'πουδειχνειοστρατηγος;' έγραφε το χαρτάκι, κολλημένο πάνω στο άγαλμα του κολοκοτρώνη, και σε λίγα άλλα σημεία

παλιό, θαρρώ [και η απάντηση γνωστή: 'στο 'galaxy', φυσικά!'], αλλά δεδομένου ότι σε μιάν 'άλλη' αθήνα, το άγαλμα ήταν κοντά στο 'κεντρικόν', λέω να σκαρώσω στα γρήγορα μια 'παρέμβαση' κι εγώ, για τις αυριανές συνεδρίες

στο μεταξύ, θα πρότεινα ν' αρχίζαμε με την καταστροφή των εξής στερεοτύπων:

1. δεν αρχίζουμε ποτέ στην ώρα μας

σχόλιο: ουδέν

2. αντί να μιλάμε, διαβάζουμε κείμενο - και μάλιστα γραμμένο για να διαβάζεται, κι όχι για να ακούγεται

σχόλιο: η δικαιολογία 'μα θα τυπωθεί στα πρακτικά' δεν στέκει: ίσα ίσα λοιπόν, κάντε μας τη χάρη να μας πείτε με δικά σας λόγια το ζουμί του, και λίγο πιο ευσύνοπτα [και όχι σε 45' [και βάλε] - σχετική έρευνα έχει αποδείξει ότι η προσοχή των ακροατών διαδοχικά μειώνεται, φτάνοντας, καθώς κατρακυλά, στο 50% του μέγιστού της στα 20']. ούτε η -χειρότερη- δικαιολογία 'είναι δύσκολες οι έννοιες' ευσταθεί: πείτε τις τότε με τρόπο κατανοητό. [με βάζει επίσης σε σκέψεις ο ναρκισσιστικός τρόπος των περισσότερων προφορικών εισηγήσεων σε συνέδρια των 'ανθρωπιστικών' επιστημών, σε αντίθεση με αυτά των 'θετικών' - αλλ' αυτό δεν είναι της παρούσης]. ούτε και η ανάγκη σύγχρονης μετάφρασης δικαιολογεί την ανάγνωση κειμένου: οι διερμηνείς σπουδάζουν επί χρόνια αυτό ακριβώς: να μεταφράζουν αυτοστιγμεί ό,τι κι αν λέγεται [έχοντας ένα σχετικό κείμενο, είναι βεβαίως καλύτερα προετοιμασμένοι/ες ως προς την ορολογία]